ترجمه بخشي ازخطبه 161 نهج البلاغه

            سفارش به تقوا و عبرت از گذشتگان

بندگان خدا شما را به ترسيدن از خدا و فرمانبردارى او سفارش مى ‏كنم كه

نجات فردا و مايه رهايى جاويدان است. خدا آنگونه كه سزاوار بود شما را

ترسانيد، و چنانكه شايسته بود اميدوارتان كرد، و دنيا و بى ‏اعتبارى آن و نابود

شدنى بودن و دگرگونى آن را براى شما تعريف كرد. پس از آنچه در دنيا شما

 را به شگفتى وامى‏ دارد روى گردانيد، زيرا كه مدت كوتاهى در آن اقامت

 داريد، دنيا به خشم خدا نزديكترين و از خشنودى خدا دورترين جايگاه است.

 پس اى بندگان خدا، از غم و اندوه و سرگرمى‏ هاى دنيا چشم برگيريد زيرا

شما به جدايى و دگرگوني هاى امور دنيايى يقين داريد، و چونان دوست

مهربانى كه نصيحت‏گر و كوشا براى نجات رفيقش تلاش كند، خويشتن را از

دنيا دور نگهداريد. و از آنچه بر گذشتگان شما رفت عبرت گيريد، كه چگونه،

 بند بند اعضاى بدنشان از هم گسست، چشم و گوششان نابود شد، شرف

 و شكوه شان از خاطره‏ها محو گرديد، و همه ناز و نعمت‏ها و رفاه‏ ها و

خوشى‏ ها پايان گرفت، كه نزديكى فرزندان به دورى و از دست دادنشان، و

همدمى همسران، به جدايى تبديل شد، ديگر نه به هم مى ‏نازند، و نه

فرزندانى مى ‏آورند، و نه يكديگر را ديدار مى‏ كنند، و نه در كنار هم زندگى

مى‏ كنند پس اى بندگان خدا بپرهيزيد، چونان پرهيز كسى كه به نفس خود

چيره، و بر شهوات خود پيروز، و با عقل خود به درستى مى ‏نگرد، زيرا كه

جريان انسان آشكار، پرچم بر افراشته، جادّه هموار، و راه، روشن و راست

است.